Zoom zoom zoom (Een metafoor over…)

Even inzoomen

Het is bloedheet hier in Zuid-Afrika als een vogeltje dood voor mijn voeten neervalt. Ik kan het niet over m’n hart verkrijgen om het beestje in de groene container te stoppen. Het lukt me in onze tuin een gat te graven in de steengrond, waar ik het vogeltje een plekje geef, in de schaduw van een boom.

Even uitzoomen

Niets is belangrijk. Alles is belangrijk.

Alles is belangrijk. Niets is belangrijk.

Even inzoomen

Ik beken: ik begraaf het vogeltje nadat ik eerst een uur met het beestje buiten zit. We lunchen samen en af en toe spreek ik tegen hem. Want al valt het vogellijfje niet meer te redden, de ziel van het beestje lijkt nog dichtbij te zijn. Niemand verder die het ziet of hoort. Misschien een ander vogeltje, in een boom vlakbij.

Even uitzoomen

Alles is belangrijk. Niets is belangrijk.

Niets is belangrijk. Alles is belangrijk.

Even inzoomen

Drie uren na de begrafenis zie ik een vogeltje in ons huis rondvliegen. Alle verandadeuren staan open en dan is de weg naar binnen makkelijk te vinden. De weg naar buiten blijkt voor een vogeltje lastiger te vinden. Het plafond is enorm hoog en de grote lichtvensters bovenin zijn verwarrend voor een vogeltjesbrein. Ik praat met het beestje terwijl ik zijn vermoeidheid meen te voelen.

Even uitzoomen

Niets is belangrijk. Alles is belangrijk.

Alles is belangrijk. Niets is belangrijk.

Even inzoomen

In mijn hoofd herhaalt een zin zich als een mantra. Stil laat ik het vogeltje weten dat ik nooit kwaad zal doen en hem kan helpen. Dan landt het beestje op het snoer van een hanglamp waar het zich aan vasthoudt. Het kopje draait onderzoekend. Het duurt even en dan komt het vogeltje dichterbij. Had ik dat verwacht? Lastig te zeggen; in ieder geval wel gehoopt natuurlijk. Het kopje draait weer, de ogen staan anders dan daarnet en ik voel een natuurlijke nieuwsgierigheid in het beestje opkomen.

Even uitzoomen

Niets is belangrijk. Alles is belangrijk.

Alles is belangrijk. Niets is belangrijk.

Even inzoomen

Het vogeltje hipt voorzichtig richting mijn hand, tot op zo’n tien centimeter. Ik blijf rustig en ben tegelijk vol verbazing wat dit vogeltje-in-het-wild nu dot. Ik weet dat hij verschrikt zal opvliegen als ik hem probeer te pakken en doe niets dan wachten, diep luisteren en vertrouwen.

Even uitzoomen

Alles is belangrijk. Niets is belangrijk.

Niets is belangrijk. Alles is belangrijk.

Even inzoomen

Minuten van contact volgen, zonder ook maar enige intentie van mijn kant om het beestje te pakken. Dan vliegt hij op, om op drie meter hoogte op een rand neer te dalen. Ik pak uit de auto een lange stok met een haak en beweeg de stok met de haak voorzichtig naar het vogeltje toe.

Even uitzoomen

Alles is belangrijk. Niets is belangrijk.

Niets is belangrijk. Alles is belangrijk.

Even inzoomen

De haak raakt nu ongeveer de pootjes van het vogeltje. Mijn interne mantra verandert iets: je kent dit rare ding niet, maar het zal je helpen. Je kunt op mij vertrouwen om de weg naar buiten te vinden. Dan stapt het vogeltje op de haak en blijft zitten. Ik kan het bijna niet geloven. En ben tegelijk volledig één met wat gebeurt. Voorzichtig beweeg ik stok en vogel richting de verandadeuren. Ik loop naar buiten, naar een grote plant op de veranda en houd de haak vlakbij de takken.

Even uitzoomen

Niets is belangrijk. Alles is belangrijk.

Alles is belangrijk. Niets is belangrijk.

Even inzoomen

Het vogeltje kijkt me aan en blijft op de haak zitten. Heel langzaam beweeg ik mijn hand naar hem toe. Ik voel z’n warmte en kan hem bijna aanraken, maar doe dit niet. Dan vliegt het beestje op, om een meter verder meteen weer neer te strijken op een tak. Het heeft zijn vrijheid terug maar lijkt nog aan het bekomen van de schrik. Tegelijk kijkt hij me diep aan. Er is een connectie; het is duidelijk voelbaar.

Even uitzoomen

Alles is belangrijk. Niets is belangrijk.

Niets is belangrijk. Alles is belangrijk.

Even inzoomen

Het vogeltje draait z’n kopje nog een keer en vliegt dan weg. Alles in mij en om mij heen trilt. Opwinding, ontroering, verbazing, verdriet en vreugde; het is er allemaal en het is er allemaal tegelijk. Twee vogeltjes. De een geholpen in de dood, de ander geholpen in het leven. Dan beginnen mijn gedachten er een metafoor van te maken. Van wat, voor wat, voor wie…? Ja, dat is zo mooi van een metafoor, een metafoor vertelt ons in elk moment van ons leven precies dat verhaal waar we in dat moment van ons leven aan toe zijn.

Even uitzoomen

Leven. Dood. Dood. Leven.

Niets is belangrijk. Alles is belangrijk.

Inmiddels

Zonder na te denken typ ik als titel boven een nog nader te bedenken post ‘Bewustzijnsverruimend zonder middeltjes’. Maar ik realiseer me dat ik eigenlijk iets heel anders wilde schrijven. Gewoon even kort iets over hoe ik geniet van het voorbereiden van een training. In opperste concentratie en tegelijk mezelf volledig verliezen in het tekenen en schrijven de flipcharts. Blok 3 van Holistic Awareness in dit geval, dat ergens begin oktober plaatsvindt. Een onderdeel in dat blok is ‘Mimic + Facial Expression’ en het plaatje hierboven is een detail van de flipchart die ik inmiddels klaar heb.
Maar de drie woorden kijken me doordringend aan. Ze laten me niet los. Ik moet daar toch gauw eens iets over schrijven. Want ik ben er inmiddels van overtuigd dat we ook zonder pilletjes, poeders of kruidentuintjes tegelijkertijd naar alle plaatsen van ons onderbewuste en het universum kunnen reizen. Ik heb er niets op tegen dat de lazy ones een ticket naar La-la-land kopen. En de smart ones understand there is also another road to travel…

Walking The Thin Line

Blok 1 zit erop. Met achttien therapeuten en coaches die de moed hebben om de dunne lijn te bewandelen in het contact tussen je cliënt, jezelf als professional en jezelf als mens met je eigen uitdagingen. Balanceren op de lijn van identificatie en disidentificatie, van trauma en hoogsensitiviteit, van doen en zijn, van dood en leven. Een intensieve training waarbij de deelnemers zelf de inhoud mede kunnen bepalen van de thema’s die kunnen worden getraind, geteacht en geoefend. Ik kijk uit naar februari, blok 2.

S.c.h.a.a.m.t.e.

Wat jammer dat het woord ‘schaamte’ zo beladen is. De uitdrukking ‘Ik schaam me dood’ zegt al genoeg. Lang niet iedereen weet dat schaamte twee varianten kent: de ongezonde en de gezonde. Toxic shame en healthy shame. Afgelopen dagen heb ik in België het seminar ‘Overcoming the paralysis of Toxic Shame’ van mijn partner Andrea Wandel weer mogen assisteren en begeleiden in een-op-een settings. Voor mij misschien wel het mooiste seminar dat we samen doen; dit keer samen met organisator Josephine Overeem. Drie intense dagen, zes mooie mannen en zes mooie vrouwen en ontelbare pareltjes van kwetsbaar maar krachtig contact in een zuivere verbinding. Ik vind het elke keer weer bijzonder om te mee te maken welke diepe lagen door de ogenschijnlijk simpele ervaringsoefeningen bij de deelnemers kunnen worden aangeraakt, En minstens zo bijzonder vind ik het hoe Andrea alles zo begrijpelijk en van-begin-tot-eind-boeiend weet uit te uitleggen. Over het belang van gezonde schaamte; over het ontstaan van ongezonde schaamte in onze eerste levensjaren en over de rol van ons sympathische en parasympathische zenuwstelsel en regulatie in het transformeren van toxic shame tot zelfliefde en intimiteit. De transformatie was ook zichtbaar en voelbaar tijdens deze drie dagen. Ja, ik ben ongelooflijk trots op mijn partner en daar schaam ik me niet voor. En hoera, we mogen nog even door. Bij NTI NLP in Limmen starten we aanstaande maandag The Thin Line en vrijdag Self-Connection om daarna weer naar een andere plek in België af te zakken voor de start van een Trauma Training.

MET DE S VAN SMAKEN MOGEN VERSCHILLEN

Sevenwolden heeft een goed verhaal richting leerlingen en ouders/verzorgers. Het onderwijs van de scholengroep in Heerenveen, Grou en Joure sluit meer dan ooit aan bij hoe de leerling zijn of haar plek kan vinden in een voortdurend veranderende wereld. Wat verwachten vervolgopleidingen, werkgevers en maatschappij van jou als leerling? En: wat mag je als leerling verwachten van je school en je docenten; van je schooljaren?

Ik heb iets met Sevenwolden. Ooit, toen het nog RSG Heerenveen heette, heb ik er les gehad, later heb ik er lesgegeven als docent tekenen en sinds een aantal jaren ben ik als creatief strateeg betrokken bij de interne en externe communicatie van de scholengroep.

Sevenwolden heeft mij ook gevraagd hun onderwijsontwikkelingen te vertalen in nieuwe communicatie. Dat moest groots aangepakt, want na meer dan 20 jaar riepen ook het logo en de uitstraling om vernieuwing. Ik ben blij met de nieuwe thematiek ‘zelfbewust en wereldwijs’ en met de nieuwe huisstijl die is gebaseerd op de psychosociale ontwikkelingen die je als 12-18-jarige doormaakt. Met 7x de S van smaken mogen verschillen.

Het geeft me een voldaan gevoel nu dit traject is afgerond; het nieuwe verhaal van Sevenwolden staat als een huis. De site is online, de huisstijl is geïmplementeerd en de ontwikkelde communicatiethematiek, die intern de lat weer ietsje hoger legt en extern een duidelijke belofte doet, gaat z’n weg vinden in de regio. Zelfbewust en wereldwijs.

Zig-zag

Een gloednieuwe folderlijn voor NTI NLP. Meer dan 20 trainingen, elk samengevat op 21×21 cm mooi papier waarop je via een metaforisch beeld en een beknopt, uitnodigend verhaal de essentie van de training tot je kunt nemen. Ik heb er met veel plezier en toewijding aan gewerkt en om het drukwerk nu in handen te hebben, geeft een voldaan gevoel. Voor mij klopt het aan alle kanten en dat heb ik links en rechts ook van anderen gehoord. De vormgeving heb ik met Ontwerpstudio Peper en Pekel opgepakt.

Op dit moment kun je de flyers nog niet downloaden vanaf de website van NTI NLP, omdat er ook een nieuwe site in de startblokken staat. Maar in de folderkast van het Limmense instituut stralen ze je fris en helder tegemoet. En als je dan goed kijkt, zie je dat elke flyer op de voorzijde een eigen zigzag-signatuur heeft, Geen flyer is gelijk. Precies wat we ook willen uitdragen: elke training, elke trainer, elke cursist heeft zijn of haar eigen unieke signatuur en unieke verhaal te vertellen.

Het is maar een piepklein plaatsje onder Alkmaar: Limmen. Maar ergens daar, midden in de weilanden, gebeuren dingen waarvan de wereld een beetje beter wordt. Mooie trainingen op het gebied persoonlijke ontwikkeling en professionalisering. NLP, Systemisch Werken, Holistic Awareness. Ik kom nu zo’n acht jaar bij NTI NLP, eerst als cursist, daarna ook als assistent-trainer en als creatief strateeg /ideeënbedenker /helpende hand voor de marketingstrategie en communicatie.

Als er één ding is wat ik in Limmen heb ervaren, dan is het ‘verandering’. We zijn voortdurend in verandering en jezelf willen ontwikkelen is een natuurlijke beweging. Of, zoals je het ook kunt stellen: jezelf in alle facetten niet nog beter willen leren kennen, is een tegennatuurlijke beweging. (…en in mijn optiek een ongezonde beweging, alsof je leeft met de rem erop, of slechts één octaaf van een grand piano gebruikt, maar dat terzijde…) Hoe je verandering tegemoet treedt, bepaalt volgens mij hoe je makkelijk en zuiver je jouw leven kunt leven. Laat je het toe? Neem je je verantwoordelijkheid hierin? Blijf je te midden van alle zigzag-veranderingen vertrouwen (of leer je te vertrouwen) op dat wat je diep van binnen ervaart als je ‘ware ik’ (bij gebrek aan een beter woord)? Nou ja, gewoon wat vragen, waar je voor jezelf misschien een antwoord op wilt vinden. Of niet, ook goed!

Wat heeft dat nou met deze nieuwe folderlijn te maken? Nou, pak een paar flyers uit de kast en lees de verhalen maar, dan valt ’t wel op z’n plek. Welke training ik je zou aanraden? Dat hangt er maar net van af waar je op dit moment in je leven aan toe bent. Ik verheug me er in ieder geval op dat ik in november Self-Connection en Toxic Shame vs. Healthy Shame weer ga assisteren…

Last minute days are over

Ik was altijd een last minute beslisser en dat beviel me goed. Naar een concert. Naar een film. Onverwacht de tent in de auto gooien. Ook de schoolvakanties verliepen nogal eens zo. Mijn dochters en ik (toen nog dochter-tjes) zaten ooit ’s ochtends vroeg in een volgepakte oude Volvo (tent op het dak) op weg naar… ja, naar wat eigenlijk? Wat gaan we doen dames? Wordt het Denemarken of Texel? Ehm… ehm… Ik meen me te herinneren dat de auto uiteindelijk zelf de knoop heeft doorgehakt. Maar dat kan verbeelding zijn.

De last minute man in mij wordt de laatste maanden behoorlijk op de proef gesteld. Ik moet vooruit plannen. Weken vooruit plannen gaat nog. Maanden wordt al ietsje ongemakkelijker. Maar jaren? Ik heb nu na te denken over 2019, 2020 en zelfs 2021 begint zich al te roeren. Agenda vullen met trainingen, workshops en seminars rondom persoonlijke ontwikkeling. Inspirerende dagen aan de zijde van mijn partner. Zij leidt, ik volg. Zij traint, ik assisteer en initieer. En ondertussen vinden we creatieve wegen om nieuwe dingen te ontwikkelen die we straks samen geven en begeleiden. Hartstikke leuk. Dit is me op ’t lijf geschreven. Dus: last minute days are over. Het is flink wennen. Ook al weet ik wat ik er voor terugkrijg. Over persoonlijke ontwikkeling gesproken.

Alles was er altijd al

Dit stukje is al schrijvend meer beschouwend geworden dan ik eerst voor ogen had toen ik er, tussen twee klussen door, aan begon. Even iets schrijven voor mezelf, als alternatief pauzemuziekje voor mezelf. Dat je het even weet.

You can only connect the dots backwards. Ik ben dol op deze uitdrukking. Hoe ouder ik word, hoe meer ik ontdek. En hoe meer ik doe wat echt bij me past, hoe meer ik merk dat ik dat eigenlijk altijd al wist.

Wat ik als onbevangen kleuter deed en al snel verruilde voor schaamte, omdat de omgeving goed was in het me laten merken dat hoe ik dacht en deed kennelijk niet zo hoorde. Maar helemaal verruilen deed ik niet, ik hield het achter en deed het vervolgens stiekem. Leve de oneindige wereld die fantasie heet. Want wat was eigenlijk raar aan wat ik dacht, voelde, vond en deed? Waarom kon dat niet gewoon?

Als schoolkind vond ik het soms moeilijk om contact te maken, althans: echt contact. Niet dat ik er toen deze woorden aan kon geven, maar zo heb ik het wel ervaren. Inmiddels doe ik ruim 20 jaar ‘van alles’ met communicatie en conceptwerk. En eigenlijk al langer, Als puber maakte ik mijn eigen nummers (componeren is een te groot woord hier) zonder een noot te kunnen lezen. Ik ontwierp elpeehoezen van niet-bestaande bands, compleet met titels, songteksten, binnenhoezen, namen van bandleden. Alles vanuit één overkoepelende gedachte, al was ik me hier maar een klein beetje van bewust. Later kwam ik achter te komen dat dit ‘conceptdenken’ heet.

Als student volgde ik twee studies volgen zonder me met de ene studie echt verbonden te voelen en me mede daarom stortte op de andere studie. Bijna 25 jaar later besefte ik dat hetgeen ik ooit vreselijk vond aan die studie, nu bleek te omarmen. Onbewust wist ik kennelijk al wat bij me paste, alleen had ik het op dat moment zelf, tijdens de studie, nog niet door… Mensen ondersteunen, verder helpen, coachen… hoe je het ook noemt… het zat er altijd al in; alleen hier de vorm voor vinden die bij mij past, heeft de nodige jaren geduurd.

Zo langzamerhand wordt het verhaal steeds meer rond. Ook op het relationele vlak. Mijn werk heeft voor mij nooit echt als werk gevoeld; het is iets wat ik doe en wie ik ben. En wat ik doe ontwikkelt zich steeds meer tot wie ik ben en altijd al was. Al mijn levensingrediënten waren er altijd al en hebben wachtend en smachtend mise-en-place gestaan. Het kneden is voorlopig gedaan, het rijzen gaat naar wens en het brood mag de oven in om af te bakken, te breken en te delen. It’s time to receive. Elke dag een versgebakken brood, volgens een recept wat ik graag blijf ontwikkelen in de tijd.

Help! M’n puber snapt me niet meer! (Shit! M’n ouders doen weer moeilijk!)

Zo liggen ze nog vredig in de wieg te kraaien, zo lopen ze mokkend door huis. Als ze ál thuis zijn en überhaupt iets willen zeggen. Ouders wankelen op hun voetstuk. Het voetstuk dat kinderen ooit vol liefde en loyaliteit in elkaar hebben gekleid en waaraan jij als ouder braaf aan hebt meegeboetseerd. Stop het wankelen en laat het weer sprankelen. »

Paradox seminar 26-28 mei 2017

Je moet er even voor rijden maar dan heb je ook wat: het Paradox seminar in Kempten, Duitsland. Een driedaagse creatieve ontmoeting met de paradox in je leven. Andrea Wandel, health practitioner sinds begin jaren 80, en ik, begeleiden deelnemers in een veilige, intieme setting tijdens een ervaringsreis door de paradox in hun leven. Je kunt nog mee als je wilt.

Mensen zijn heel goed om bepaalde kanten van hun persoonlijkheid op de achtergrond te plaatsen of zelfs te ontkennen. We noemen het onze donkere kant of onze schaduwzijde en vinden deze kant doorgaans ‘fout’, ‘niet geoorloofd’, ‘kinderlijk’ of ‘confronterend’. Ja, soms zelfs ‘doodeng’. Toch hebben alle kanten van jezelf je veel te vertellen. En paradoxaal genoeg brengen deze donkere kanten, als je het nut ervan eenmaal hebt begrepen en ze kan accepteren, je net zoveel goeds als je lichte kanten nu al doen.

In dit seminar nodigen we je uit om de zonzijde en schaduwzijde van jezelf te ervaren. Je krijgt hierbij natuurlijk ook praktische handvatten om beide kanten in jezelf nog meer te integreren. Om de weerstand, die je voelt tegen je schaduwzijde en die zich zal blijven aandienen ondanks je verzet hiertegen, om te zetten in nieuwe levensenergie die vóór je zal werken. Een seminar vol verrassing, zachtheid, creativiteit, respect en… humor. Drie dagen die over jou gaan, ook al gaat het niet over jou…

Kosten 480 euro; bij opgave vóór 26 april krijg je 10% korting betaal je 430 euro.

Meer informatie: https://www.andrea-wandel.com/english/paradox/

. Vragen en aanmelden: info@barbarawandel.de